Τους έβαλα στη θέση τους!

17634571_1901783100038236_2471486261308929513_n

Συνήθως, η θέση μας μας επιβάλλεται, ορίζεται από άλλους. Σαν καλοί «πολίτες» την δεχόμαστε δείχνοντας εμπιστοσύνη στα κριτήρια αυτών που την διάλεξαν αλλά και με μια διάθεση να μην προκληθεί ο «κακός χαμός» για μια θέση, διότι ενήλικες είμαστε άλλωστε. Κάποιες φορές νιώθοντας πως η ορισμένη θέση μας αδικεί, πως θέλουμε να είμαστε αλλού και δίπλα σε άλλους, διαμαρτυρόμαστε, προσπαθούμε να τοποθετηθούμε εκεί όπου εμείς θα θέλαμε ή απλά κάπου αλλού «γιατί έτσι», «για να την βγούμε», επειδή «απλά» μας το επέβαλαν.

Είναι μάλλον πιο εύκολο να διαμαρτυρηθούμε για την επιβολή της θέσης, παρά να τεθούμε ενάντια σε αυτόν που μας την επέβαλε. Να διαφωνήσουμε λοιπόν για τον τίτλο, τη σειρά των λέξεων, παρά να αμφισβητήσουμε τις παιδαγωγικές μεθόδους του  εκάστοτε «δασκάλου» που εφαρμόζει.

Αυτή τη φορά, με τη βοήθεια της Ασημίνας και μεθοδολογικών εργαλείων βασισμένων στο συμμετοχικό σχεδιασμό που μας πρότεινε, δοκιμάσαμε να βρούμε τη θέση μας με ένα διαφορετικό, ανατρεπτικό τρόπο. Να τις σχεδιάσουμε μαζί, από κοινού, με συλλογικές αποφάσεις μη επιβαλλόμενων εκ των «άνω».

«Σχεδιάζοντας μαζί» τις θέσεις 25 τεχνιτών για την έκθεση χειροποίητου «LOCAL ON» στην πόλη της Σπάρτης, δοκιμάσαμε και πειραματιστήκαμε με τρόπο ομαδικό-συλλογικό.

Το «σχεδιάζω μαζί», αν και πραγματοποιήθηκε σε μικρή κλίμακα, απαιτεί-προκαλεί-χρειάζεται πάντα μια μικρή μετατόπιση, ένα ή και παραπάνω βήματα πίσω, από όσους το οργανώνουν. Εγώ είμαι και πάλι εκεί για να οργανώσω και ορίσω τη δική μου θέση, αυτή τη φορά όμως, σε σχέση με τους άλλους.

Για το πρακτικό της υπόθεσης χωρίσαμε τα αυτοκόλλητα χαρτάκια ανά χρώμα. Κάθε χρώμα συμβόλιζε μια κατηγορία: το κόσμημα, το πανί, οι λαμπάδες και οι κατασκευές. Έτσι στο κάθε χρώμα γράψαμε τα ονόματα των συμμετεχόντων της κάθε κατηγορίας.  Βάλαμε όλους τους συμμετέχοντες και προσπαθήσαμε να  τοποθετήσουμε τα χαρτάκια στην κάτοψη.

Στην αρχή υπήρξε αμηχανία. Για αυτό  και ξεκινήσαμε από τα εύκολα. Να έχουμε μπροστά μπροστά τα εποχιακά είδη, δηλαδή τις λαμπάδες. Μετά προσπαθήσαμε να τοποθετήσουμε τα χαρτάκια ώστε τα χρώματα, δηλαδή τα είδη, να είναι ανακατεμένα. Και κάπως έτσι αρχίσαμε να  να δημιουργούμε, να κατασκευάζουμε τους δικούς μας κανόνες και παραμέτρους του σχεδιασμού μας.

Όσοι ήμασταν εκεί, ίσως βέβαια γιατί εκείνοι, οι πρώτοι συνεπείς ήταν/ήμασταν σχετικά νεαροί σε ηλικία,  και μέχρι να έρθουν οι πρώτοι «διαμαρτυρώμενοι» νιώσαμε καλά. Κανείς δεν είχε πρόβλημα, ίσα ίσα ήμασταν βέβαιοι πως είχαμε κάνει μια καλή τοποθέτηση των τεχνιτών. Επίσης νομίζω πως μας είχε μείνει η αίσθηση πως εκείνο το «τον έβαλα στη θέση του» είχε κάπως αρχίσει να αλλάζει και να μετατρέπεται περισσότερο σε ένα «βρίσκω τη θέση μου» ή «η θέση μου δίπλα στους Άλλους».

20170407_170551