Σημειώσεις- Παράδοση βιωμένη, ζωντανή και μεταβαλλόμενη   

12400027_917331741695136_33147770_o

Κανείς δεν περίμενε πώς ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη μπορεί να είχε σχέση με έναν πίνακα του Bruegel του πρεσβύτερου, πώς αυτοί οι δύο θα μπορούσαν να συνδεθούν με τον Γάλλο φιλόσοφο Marc Auge και  όλοι αυτοί μαζί με τη σειρά τους θα μπορούσαν να συνδεθούν με τους χιλιάδες πρόσφυγες που καταφεύγουν στα νησιά του Αιγαίου. 

Μια σύνθετη διάλεξη; Ή μήπως η δύναμη της τέχνης και μια καλλιτέχνις-ομιλήτρια;

Στην πρόσκληση της ομάδας να μιλήσει για μια τέχνη που θέλει τον άνθρωπο περισσότερο συμμετέχοντα στη δημιουργία ενός έργου τέχνης παρά θεατή η Γεωργία Κακούρου Χρόνη ξεκίνησε με την παραδοχή πως μια τέτοια σχέση προϋποθέτει το διάλογο. Και κάπως έτσι ξεκίνησε την αφήγησή της.

Η εποχή μας έχει κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν αυτή τη σχέση κάπως πιο δύσκολη. Τη δυσκολία αυτή δημιουργεί ο χρόνος όπως τον βιώνουμε σήμερα, τον καιρό της παγκοσμιοποίησης. Χρησιμοποιώντας το έργο του  Marc Auge έβαλε λόγια σε αυτό που καθένας βιώνει, έναν χρόνο που είναι πεπερασμένος-αποσπασματικός και την ίδια στιγμή άπειρος.

Ο χρόνος που άλλοτε κυοφορούσε την ελπίδα, το μέλλον υποσχόταν, στην εποχή μας έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Καθώς ο χρόνος έχει μετατραπεί σε συγχρονικότητα, όχι επικαιρότητα ο χώρος έχει και αυτός υποστεί μεταλλάξεις,  με το δημόσιο χώρος να περιορίζεται στο διαδίκτυο και τα ΜΜΕ να ομογενοποιούν την πληροφορία και τις αισθητικές προτιμήσεις.

Πως θα στηθεί μια διαλεκτική σχέση και επομένως η παραγωγή-ανάδυση ενός έργου σε αυτές τις συνθήκες; Για να είναι κάποιος σύγχρονος έχει ανάγκη το παρελθόν και το μέλλον. Διερευνώντας τη σχέση του εαυτού  με τον εαυτό, με τους άλλους και όλων αυτών με το χρόνο (παρελθόν, παρόν, μέλλον).

Η κ. Γεωργία προερχόμενη από την τέχνη του λόγου μας διάβασε «Το μοιρολόγι της φώκιας» του Α. Παπαδιαμάντη. Με τη φοβερή του γραφή ο συγγραφέας καταφέρνει σε μια σκηνή να παγώσει το χρόνο.

Σε αυτό το λογοτεχνικό παρόν οι λεπτομερείς περιγραφές του περιβάλλοντος έρχονται να δώσουν αξία στις καθημερινές συνήθειες των πρωταγωνιστών του ενώ παράλληλα κατορθώνουν να δείξουν την τραγική ειρωνεία της ζωής. Την ίδια στιγμή που αυτοί προσπαθούν κάποιος άλλος δικός τους δεν τα καταφέρνει «μια μικρά κόρη […] εγλίστρησε κι έπεσε, μπλουμ! Εις το κύμα. […] ο θόρυβος του αυλού έκανε να μην ακουσθή η κραυγή».

αρχείο λήψης

Κάπως έτσι στον ζωγραφικό πίνακα του Bruegel του πρεσβύτερου περιγράφονται τα διαφορετικά στιγμιότυπα. Ο Ίκαρος πέφτει στη θάλασσα ενώ ο αγρότης συνεχίζει να οργώνει τη γη του, ο βοσκός να φυλά τα πρόβατά του και στο λιμάνι να μπαινοβγαίνουν τα πλοία. Continue reading “Σημειώσεις- Παράδοση βιωμένη, ζωντανή και μεταβαλλόμενη   “

Μια συνεδρία για τη Βασούλα


2015-12-12 112

Η «1 συνεδρία με 4 ψυχολόγους» στην έναρξη των δράσεων στα πλαίσια της έκθεσης “Local On, making art”, της ομάδας Actívate Now//Ενεργοποίηση Τώρα ήταν ένα εκπληκτικό δείγμα συνύπαρξης, επαγγελματισμού, διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων, βιωματικών αλλά και φιλοσοφικών προσεγγίσεων.

Όσοι καταφέραμε να βρεθούμε εκεί φύγαμε με μια ικανοποίηση πως, ναι, υπάρχουν πολλοί, διαφορετικοί και ανθρώπινοι τρόποι για να συνυπάρχουμε,  αρκεί φυσικά να το θέλουμε. Μια φίλη, με αφορμή τη συνεδρία και σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει τα όσα έμαθε, έγραψε ένα γράμμα.

2015-12-12 11333

Μια συνεδρία για τη Βασούλα

Αγαπητή μας Βασούλα,

Εμείς οι ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές, γνωσιακοί ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές δεν είμαστε εδώ για να ερμηνεύουμε, δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε, είμαστε εδώ για να αναλύουμε την πραγματικότητα, να αναζητούμε τα αίτια καταστάσεων, να προσεγγίζουμε συμπεριφορές και προβλήματα, να παρεμβαίνουμε, αλλά κυρίως είμαστε εδώ γιατί πιστεύουμε στις ανθρωπιστικές σπουδές. Γιατί η επιστήμη μας απαιτεί διαρκεί μελέτη και εξέλιξη του εαυτού μας, του μοναδικού εργαλείου στη δουλειά μας, που είμαστε εμείς οι ίδιοι. Continue reading “Μια συνεδρία για τη Βασούλα”