Η Κατερίνα αποκαλύπτει, ότι δεν πλένει τα πιάτα!

Οι βασικές αφορμές για σκέψη, η συνέχεια :                                   από την Κατερίνα Μπουλουγούρα

Προεξοφλώντας τον κίνδυνο να ακουστώ σαν επίδοξη ψυχολόγος ή τρομερά συναισθηματική, συσχετίζω τις πιο έντονες εντυπώσεις με μια διαδικασία εσωτερικής ενδοσκόπησης της πραγματοποιηθείσας σύναξης και των μετέπειτα σχολίων.

Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ:

     Όσον αφορά την έντονη περιέργεια που εκφράστηκε, καθώς οι περισσότεροι είπαν πως ήρθαν για να ακούσουν, αναρωτιέται κανείς τι σημαίνει και πως μπορεί να ενταχθεί στα πλαίσια μιας δράσης. Μπορεί να σκεφτεί, ότι ίσως εκδηλώνει μια αναζήτηση προς την εκπλήρωση ενός ακαθόριστου κενού. Φαντάζομαι το κενό αυτό σαν ακαθόριστο γιατί αλλιώς ο καθένας θα επιζητούσε από μόνος του να εκθέσει αυτό που θεωρεί ελλιπές. Παρόλα αυτά, αν σκεφτούμε αυτήν την πρακτική και επί της διαδικασίας, τίθεται το εύλογο ερώτημα πως αν πραγματικά όλοι πάμε για να ακούσουμε, ποιος θα μιλάει??

Γιατί υπάρχει η ανάγκη να συμμετέχουμε μόνο στην κριτική ενός πλαισίου που παρουσιάζεται από κάποιον άλλον, και όχι στον εξαρχής σχεδιασμό του, μιας και όπως διαφαίνεται πραγματικά, όλοι έχουμε κάτι χρήσιμο να πούμε. Είτε πρόκειται για απογοήτευση και δυσπιστία απέναντι σε συλλογικές διαδικασίες, είτε από την αδυναμία εύρεσης του χρόνου που απαιτείται για να αποδώσουν αυτές, είτε για τον όποιο προσωπικό φόβο της έκθεσης, θεωρώ πως απλά αγνοείται ο τρόπος που θα εκφράσει την ανάγκη μας να προσφέρουμε στα κοινά.

  Η διαδικασία που προσπαθούμε να αναπτύξουμε μέσω των καλεσμάτων αυτών επιδιώκει να προσεγγίσει αυτήν ακριβώς την μεθοδολογία που θα μας επιτρέψει να καλύψουμε αυτήν την ανάγκη, διαπλάθοντας έναν τρόπο που να μας ταιριάζει. Πιο συγκεκριμένα η διαδικασία που ακολουθήθηκε θα μπορούσε σίγουρα να είναι καλύτερα οργανωμένη, αν και πιστεύω πως αυτή η κινητικότητα μας διατήρησε ενεργούς και έδωσε κάτι που ο καθένας μπορεί να πάρει σπίτι του, να το βρει μπροστά του και να σκεφτεί-αναστοχαστεί πάνω σε αυτό. Προσπάθησε κατά κύριο λόγο να υπερκεράσει την ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΩΝ ΜΑΣ ΤΟΣΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ με βασικό εργαλείο την καταγραφή της διαδικασίας του brain-storming. Είναι αυτονόητη, επιθυμητή και απαραίτητη, η επισήμανση των λαθών και των αδυναμιών μας, χρησιμοποιώντας- παρεμβαίνοντας στο blog, αλλά και μέσω της προσωπικής παρουσίας στις συναντήσεις, είτε και μέσω οποιουδήποτε άλλου τρόπου, τόσο όσον αφορά τα θέματα αλλά και τον τρόπο που τίθενται. Η έκφραση μιας άλλης άποψης σε κάνει να προσπαθείς να στοιχειοθετείς καλύτερα αυτό που υποστηρίζεις, να αλληλοσυμπληρώνεις και να αναδημιουργείς, να μπαίνεις στη διαδικασία να εκφράζεσαι με πάθος, γεγονός το οποίο θεωρώ βασική προϋπόθεση για μια εξελικτική διαδικασία, όταν αυτή δεν αναλώνεται σε ένα αναμάσημα, αλλά γίνεται μέσω δημιουργικής κριτικής βάσει προτάσεων όσο απλών ή φαντασιόπληκτων μπορεί να υπάρξουν.

Όση διάθεση για ειλικρινής συνειδητοποίηση των αδυναμιών μας και να υπάρχει σίγουρα είναι πιο εύκολο να παρατηρεί κανείς τα λάθη από το να παρουσιάζει καινούργιες προτάσεις. Παρόλα αυτά θεωρώ πως μόνο μέσα από τη

Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ “ΤΑ ΛΑΘΗ” που θα υπάρξουν στην πορεία, μπορεί κανείς να ζητήσει – πραγματοποιήσει αυτά που θέλει. Η διαδικασία αντιμετώπισης των λαθών και αποδοχής των επιτευγμάτων της είναι η διαφορά της δομημένης ομάδας από τη λογική της απλής σύναξης όπου οι συμμετέχοντες φέρουν τη θέλησή τους να συμμετέχουν μέσω της υπομονής τους και της καλής τους πρόθεσης. Οι παράγοντες αυτοί είναι βέβαια αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την ύπαρξη της δομημένης ομάδας, η οποία απαιτεί τη διαδικασία που η ίδια δημιουργεί, για να μάθει ο καθένας ξεχωριστά και η ομάδα όλη, τα δυνατά της και τα αδύνατα σημεία της για να μπορεί να τα αξιοποιεί. Η πιθανή αποδοχή της αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας ομάδας (σε οποιαδήποτε μορφή) είναι ήδη ένα βήμα προς την αποκρυστάλλωση- σχεδιασμού του στόχου, όπως και η συνειδητοποίηση των αρχών που διέπουν αυτό το εργαλείο είναι προαπαιτούμενα που πρέπει να εξασφαλίσει και ο καθένας προσωπικά για να μπορεί αυτό να αποδώσει.

Αυτή η δομημένη ομάδα αν και αποτελεί στην πραγματικότητα εργαλείο μπορεί να θεωρηθεί αρχικός στόχος. Η αναφορά αυτή, στην έννοια του στόχου αποτελεί και την επόμενη πολύ σημαντική παρατήρηση. Εκτός από την περιέργεια, εντονότατα εκφράστηκε Η ΑΝΑΓΚΗ : ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ.

Η επιτακτική ανάγκη για τον ορισμό της δράσης, για μια ταυτότητα τόσο άμεσα, με εντυπωσίασε. Όχι τόσο κατά την διάρκεια της κουβέντας, γεγονός που ήταν αναμενόμενο αλλά κυρίως τις επόμενες μέρες, κατά τις οποίες οι υπόλοιπες αναφορές ήταν σαφέστατα λιγότερες. Καθώς πρόκειται για μια πρωτοβουλία στην οποία είναι εξαρχής ξεκάθαρο πως την αφορά η συνδημιουργία και όχι η επιβολή, ή έστω η παρουσίαση, κάποιου ήδη σχεδιασμένου σκηνικού το οποίο περιμένουμε να πλαισιωθεί, ο στόχος αλλά και ο τρόπος υλοποίησης του είναι το ζητούμενο. Ο φόβος του μετέωρου, αυτού που ορίζει το μονοπάτι του με κάθε βήμα δικό του, και μπορεί να ακούγεται σαν μια φιλολογική ή έστω φιλοσοφική αναζήτηση, είναι εύλογος σε μια ζωή με υποχρεώσεις και φιλοδοξίες που έχουν πεπερασμένο χρόνο να υλοποιηθούν. ΕΔΩ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΔΟΠΟΙΟ ΔΙΑΦΟΡΑ. Με αφορμή την ερώτηση : “Και άφησες πίσω δουλείες για να κανείς/ασχοληθείς με αυτό?”, (την οποία ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν εγώ θα τη ρώταγα με θετική ή αρνητική χροιά) εκφράζεται ουσιαστικά, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ για τον καθένα, για το οποίο, η απάντηση σίγουρα δεν είναι δεδομένη. Ακόμη και στα απλά, το όλο εγχείρημα από την πρωτοβουλία μέχρι την οργάνωσή της απαιτεί αρκετή ενασχόληση, ιδιαίτερα όταν έχεις τη διάθεση να το ανακαλύψεις, και ίσως μέσα σε αυτή τη λογική δικαιολογηθεί ελαφρά η αργοπορία μας.

Με τον όρο ενασχόληση δεν εννοώ τίποτα που να φέρνει σε αγγαρεία. Γενικά πρέπει να το διασκεδάζουμε αν θέλουμε να λειτουργήσει και για μένα αυτός είναι όρος απαράβατος. Να είναι κάτι τόσο καθημερινό και αναγκαίο, σαν το πλύσιμο των πιάτων, αλλά παρέα με το αγαπημένο μας τραγούδι, κοιτώντας τη θάλασσα, το βουνό. Και επειδή όλα πρέπει να βασίζονται στην προσωπική μας ειλικρίνεια, οφείλω να αναφέρω ότι όχι, στη Σπάρτη δεν πλένω εγώ τα πιάτα σπίτι μου.

Κλιμακώνοντας τα επίπεδα του πόσο από τον χρόνο έχουμε να δώσουμε _ ποιές ανάγκες μας μπορούμε να καθυστερήσουμε, μπορούμε να διαπιστώσουμε το βαθμό αφοσίωσης στη συλλογική συνείδηση. Παραθέτοντας παραδείγματα με τυχαία πιθανά αποτελέσματα εκφράζεται μια πιθανή δυναμική αυτής:

ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΕΩΝ, ένας θεσμός ο οποίος αφού δεν εντάσσεται στο ήδη υπάρχον πλαίσιο θα πρέπει να οργανωθεί επιμελώς σε πολλά επίπεδα για να μπορεί να ενεργοποιήσει πίεση……

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ  αν θέλουμε να μην τα βάζουμε από την τσέπη μας…..

ΜΙΑ «ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ» ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ  μιας και οι περισσότεροι την πρώτη φορά τουλάχιστον ήταν μηχανικοί…….

Εφημερίδα, Blog……κ.α.

Κατά την δική μου άποψη, σαφέστατα και ο στόχος πρέπει να υπάρχει, ο οποίος σε αυτό το πρωτόλειο στάδιο μόνο σαν μεγαλεπήβολος σκοπός μπορεί να διατυπωθεί. Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: ΑΥΤΗ που έχουμε και αυτή που συνδιαμορφώνουμε στην πορεία. Μια πορεία που διαμορφώνεται από το σύνολο της δράσης, σχεδιάζει- αποτυπώνει σταδιακά το σκοπό σε στόχο, και τον στόχο τον μορφοποιεί σε αποτέλεσμα.

Προς αυτήν την κατεύθυνση το κείμενο, με την προσπάθεια συγκριτικής αποτύπωσης αυτών που καταγράφηκαν στην 1η συνάντηση, αποτελεί ένα βήμα έτσι ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία μέσω της οποίας θα τεθούν πολύ πιο συγκεκριμένα οι πιθανοί στόχοι καθώς και θα αναλυθούν οι τρόποι επίτευξής τους, η διαδικασία και τα χαρακτηριστικά της….τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε?

Δημιουργώντας ένα πεδίο – έναν καθρέφτη – μέσα από την ανάλυση των χαρακτηριστικών του τόπου. Να δούμε που ζούμε, για να αντιληφθούμε που μπορούμε και που θέλουμε να πάμε.

 images232

ΛΙΓΗ “ΠΑΡΑ-ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ” ΑΚΟΜΗ,

Για καθετί που απαιτεί προσπάθεια συνηθίζω να σκέφτομαι πως είναι σαν την ψυχολογική εμπειρία της ανάβασης στην κορφή του Ταΰγετου. Την κορυφή, προκλητικά επιβλητική και δύσκολη, την στοχεύεις και ξεκινάς ξεχνώντας την, δίνοντας την προσοχή σου στο κάθε επόμενο μικρό βήμα, τόσο για να μην στραμπουλίξεις κανένα πόδι, αλλά ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα, κάθε φορά εξαρχής, την ευχαρίστηση που σου δίνει το κάθε βήμα προς αυτήν καθώς και τους λόγους που βασανίζεσαι για να το κάνεις. Μπορείς να αναλωθείς να την κοιτάς, υποστηρίζοντας αντιξοότητες και κακώς κείμενα, ουσιαστικά ζηλεύοντάς την φαντασιακή της εικόνα της στο μυαλό σου, ή να την πιστέψεις και να την δεις να υποκλίνεται στα πόδια σου μέσα στη θάλασσα.

 

Advertisements

4 thoughts on “Η Κατερίνα αποκαλύπτει, ότι δεν πλένει τα πιάτα!”

  1. Κατερίνα….μιλάμε τα έσπασες….ανάλυση στην ανάλυση!!!! και δεν πλένεις και τα πιάτα….
    για την απασχόληση θα έλεγα να μην μας πιέζεις…αν η ομάδα κατορθώσει να εντοπίσει ζωτικά ζητήματα και ζωτικές παρεμβάσεις τοτε θα δεις η απασχόληση θα σπάσει ρεκορ…..το προσωπικό κίνητρο θα υπερνικήσει τη λογική…

    η όποια δομή της ομάδας όπως και το αντικείμενό της δεν είναι ούτε αυτή προδιαγεγραμμένη και γνωστή. Οπότε εγώ δεν θα την αποκαλουσα δομημένη ουτε εχω κάποια ανησυχία για το αν η ομάδα είναι δομημένη, αδόμητη ή άναρχη,.. ..αν εξαιρέσεις τρεις τύπισσες που προσπαθούν να ονα δώσουν κίνηση στο ανοργάνωτο..

    Στη διαδικασία της διερεύνησης δεν υπάρχει λάθος και σωστό, μάλλον υπάρχει το κατάλληλο ή λιγότερο κατάλληλο, το βλέπουμε και κάνουμε ανάλογα με τα δεδομένα που προκύπτουν. Η δράση δεν είναι έτοιμη θεωρία για να εφαρμοστεί, ο χρόνος σε αυτή μετρά διαφορετικά, δεν πρόκειται για ένα γεγονός που το παρατηρούμε και θεωρούμε αφότου έχει πραγματοποιηθεί. Η ελεύθερη αναζήτηση μιας πιθανής μορφής για την ομάδα, μιας πιθανής δράσης δεν προσχεδιάζεται, ουτε είναι μετρήσιμο και προβλέψιμο είδος. Ουσιαστικά για να πραγματοποιήσεις μια δράση πρέπει να αφεθείς σε αυτή.

  2. Προσυπογράφω και επαυξάνω σε όλες τις απαραίτητες διευκρινήσεις. Τίποτα δεν επιβάλλεται, απλά το αναζητάς. Η όποια ανησυχία μου βέβαια για τη δομημένη ομάδα δεν προέρχεται από την ανάγκη μου να την καθορίσω, όπως νομίζω φαίνεται και στο κείμενο, αλλά από την επιθυμία, να δω, να αξιοποιούμε τις αδυναμίες μας και να αποδεχόμαστε τις δυνατότητές μας, (ποτέ δεν είναι τυχαίες οι λέξεις), μέσα από την συνέργειά μας. Άλλωστε η διαχείριση του χάους επιφέρει μια λειτουργική, δυναμικά, οργάνωση. Επίσης όταν αναφέρομαι σε λάθη, ουσιαστικά μιλάω για την πρόκληση του ρίσκου του να εκτεθείς όπου το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γίνουν και λάθη και παραλήψεις αλλά τί? θα κάθεσαι και θα περιμένεις για να προκύψει κάτι καλό από μόνο του;Στο χέρι μας είναι όλα αυτά να συμβούν σε ένα περιβάλλον που να έχει τη διάθεση να τα αναπλάσει δίνοντας όποια ποιότητα χρόνου τους ταιριάζει, την έξαψη της στιγμής με το παίδεμα της ωρίμανσης.

  3. Πολλές φορές δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε αλλά να συνεννοηθούμε στα βασικά για να πάμε παρακάτω. Η διαχείριση του «Εγώ» δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση αλλά η Υπομονή και η Επιμονή είναι η άλλη όψη της Τόλμης . Απλώς χρειάζεται περισσότερο χρόνο -συνήθως- για να δείξει την αληθινή της δύναμη.

    Έτσι, συνεχίζουμε…να ”Δημιουργούμε”, με απαραίτητη προϋπόθεση την Εσωτερική -πανω απ’ όλα- επισκόπηση ως κοινωνικά όντα……. αλλά και την Δημιουργική αμφισβήτηση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s